ช่วงสองสามวันที่หายไปซะนาน ไม่มีเวลามานั่งเขียนเลย
วันนี้ได้ฤกษ์ก่อนไปเที่ยวเชียงใหม่
ก็เลยเอารูปของวันก่อนๆมาลงได้ซะที
( ช่วงนี้ไม่มีเรื่องราวอะไรมากมาย มีแต่ประชุมสภานิสิตกับเจอกิ๊ฟท์ )

วันพฤหัสที่ 18 พฤษภาคม
วันนั้นหลังจากที่เคลียร์งานต่างๆแล้วก็ไปสยามกับกิ๊ฟท์


รูปพวกนี้ ถ่ายตอนไปกินข้าวกัน หลังจากที่ไปตะเวนซื้อครีมย้อมผมด้วยกัน
(กะจะเอามาย้อมผมให้มันเปลี่ยนๆหน่อย หลังจากที่ไปตัดผมมาแล้ว)

วันศุกร์ที่ 19 พฤษภาคม
วันนี้ก็ออกไปย้อมผมเสร็จ แล้วก็ตรงไปมหาลัย
วันนี้ก็ไปสภาเหมือนเดิม เพราะมีประชุม นัดกับกิ๊ฟท์ที่ข้างล่างตึกจุล เพราะวันนี้กิ๊ฟท์มามหาลัยเหมือนกัน
แล้วก้เม้าท์ๆถ่ายรูปๆ(อีกแล้ว...555)



หลังจากนั้นก็ขึ้นไปประชุม ตอนแรกคิว่าจะไม่มีประชุมซะแล้ว เพราะไฟดับทั้งตึกจุลเลยย
อุตส่าห์ดีใจ แต่ไฟดันมาก่อนประชุม 10 นาที ไม่น่าเล้ยย!
มาดูบรรยากาศการประชุมกันบ้างดีกว่า



วันนี้คนมาประชุมค่อนข้างน้อยมากๆ ห้องประชุมเลยโล่งผดปกติ(เอ..หรือเป็นปกตินะ)
วันนี้เอากล้องมาด้วย เลยบ้าวิ่งถ่ายรูปคนนั้นทีคนนี้ทีไปทั่ว ไม่ยอมทำหน้าที่เลขาเลย
หรือเรียกอีกอย่างว่า"อู้"นี่เอง(ฮา...) แต่ไม่ได้เอามาลง เพราะขี้เกียจแล้ว


มาตรการยำรูป(ล้อเล่นๆน้ากิ๊ฟท์)


โอ~ น้ำเหล้านี่ดูท่าท่างน่ากรึ่มจัง ลองสักหน่อยดีมั้ยน้า~


โอ้ย~ ไม่ไหวแล้ว ขอยกซดหน่อยละกันถึงแม้จะกลางวันแสกๆก็เหอะ!


ว่าไงยะ! มาห้ามชั้นทำไม แฟนชั้น พี่ชินอ่ะ ยังไปกินทุกคืนเลย
ชั้นก็ต้องเอามั่งดิจะเป็นไรไป ฮึ~!


เอ..~ แต่มาคิดดูดีๆ ถ้าพี่ชินรู้เข้า เค้าจะรักชั้นเหมือนเดิมมั้ยน้า
ชั้นอุตส่าห์ทำตัวเป็นสาวน้อยเรียบร้อยเป็นกุลสตรีเป็นเวลานมนาน
ถ้าเรื่องมาแตกเพราะกรึ่มเหล้านี่มันคงจะแย่แน่ๆ...


ตัดสินใจล่ะ ไม่เอาดีกว่า อยากกรึ่มขนาดไหนก็ต้องห้ามปากตัวเองไว้
ชั้นจะต้องเป็นสาวน้อยแสนดี ห้ามเปิดเผยนิสัยที่แท้จริงของตัวเองเด็ดขาด ฮึ่ม!

ยำรูปตัวเองต่อ เพื่อความสนุกส่วนตัว


เฮ้อ~เบื่อจัง


แถวนี้มีหนุ่มหน้าตาดีๆมั้ยเนี่ย ขอมาเป็นอาหารตาหน่อยสิ..


เฮ้ออ~ไม่มีสักคน อ่านหนังสือเล่นดีฝ่า


หนังสือรัยเนี่ยกิ๊ฟท์ อ่านไม่เห็นรู้เรื่องเลย ไม่ใช่แนวอ่ะ ไม่ใช่แนว


เฮ้อ~ กลับบ้านไปเกลือกกลิ้งนอนอ่าน 50 หนุ่มคลีโอในฝันดีฝ่า

(ฮา....) จบแล้ว ไปล่ะ ไว้กลับมาจากไปเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อนๆแล้วจะมาเล่าให้ฟัง+เอารูปมาลงด้วย

วี๊ดๆๆ~
เมื่อวานไปตัดผมมาแหล่ะ
ไปตัดที่chic clubสยามซ.5
ไปตัดกับช่างชื่ออรรถ พี่เค้าพิพิถันมากมายอ่ะ
เค้าบอกว่า "ไปยืดมาป่าวเนี่ย" เราก็บอกว่าป่าว
เค้าบอก "ผมน้องเนี่ย ตรงมากกกก ตร๊งงงตรง ตรงมากเกินไปแล้ว"(อ้าว...)
คือแบบตัดผมจะยากมากๆอ่ะ เพราะทรงมันจะไม่ค่อยเปลี่ยน
เราก็เอ่อ... แล้วจะทำงัยดีคะพี่ หนูก็รู้นะ เพราะไม่ว่าset ผมไปทางไหน มันก็กลับมาตรงดิ่งลู่ลงพื้นเหมือนเดิม
พี่เค้าบอกเดี๋ยวจะดูให้ ว่าจะทำผมทรงไหนดี
ตอนนั้นเราเห็นพี่ตรงเค้าเตอร์เค้าเดินผ่านหน้าพอดี เลยบอกว่า
"โอ้ ทรงนั้นสวยอ่ะพี่ เอาแบบนั้นก็ได้"
แล้วแบบ เค้าตัดไปก็ดูกระฟัดกระเฟียดไป เราเลยบอกเค้า
"เอ่อ พี่คะ หงุดหงิดก็อย่ามาลงกะหัวหนูนะคะ..."
พี่เค้าบอกว่าเปล่าหงุดหงิดเลย แต่เห็นผมอย่างนี้แล้วอยากจะเอาชนะ
อ้าว...เอาแล้วสิ...จะออกมาเป็นยังงัยเนี่ย
ตัดๆซอยๆ กระชากๆหัวอยู่ประมาณ 45 นาที ผมก็เสร็จสมใจ
ออกมาแปลกๆอ่ะ รู้สึก เสียselfเล็กๆ แต่เพื่อนที่ไปรอ บอกว่า "ชอบ เปรี้ยวดี ดูเป็นผู้ใหญ่"

ส่วนวันนี้ก็ไปซื้อนำยาย้อมผมมา กะว่าจะให้เปลี่ยนๆไปเลย
นัดเจอมะปรางที่เดอะมอลล์ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงๆ
เรียกมะปรางมาช่วยเลือกสีทำผม(มะปรางก็ชอบทรงนี้แหล่ะ)
แล้วก็ไปกินฮะจิบังกับไอติม
พูดคุยเรื่องราวชีวิตส่วนตัว ชอบๆอีกแล้ว แบบเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน
แต่เจอกันแล้วก้ยังต่อกันติดอ่ะ

หลังจากนั้นก็เดินห้างอีกแป๊ปนึง แอร์หนาวโคตรๆ
เดินไปส่งมะปรางที่ป้ายรถเมล์ แล้วก้นั่งรถกลับบ้าน
รีบตรงดิ่งไปร้านทำผม กะจะให้เค้าเปลี่ยนสีผมให้
ผลปรากฎว่า....
" โอ้ น้อง กล่องเดียวไม่พอหรอก ผมน้องอ่ะยาวแล้วก็เส้นใหญ่ ต้องกล่องครึ่ง/2กล่องนู่น"
ไอ้เราก็พึ่งกลับมาจากห้าง จะให้ถ่อไปอีกก็ไม่เอาแล้วอ่ะ
เค้าเลยบอกว่าลองไปดูยี่ห้ออื่นที่สีใกล้เคียงกันก็ได้
เลยลองไปดูร้านแถวหน้าปากซอย
พี่ที่ร้านหน้าปากซอยก็ดี้ดีนะ "น้องขา คือของพี่ที่มีเนี่ยมัน 55 บาทอ่ะน้อง คนละเกรดกับการ์นิเย่ที่น้องถือเลย"
T.Tอยากทำๆๆวันนี้ให้เสร็จไปเลยอ่ะ สุดท้ายก็ต้องรอไปซื้ออีกกล่องนึง

ตอนนี้ที่บ้านฝนตกหนักมากๆ
กิ๊ฟท์โทรมาบอกว่าอยู่กับแฟนใต้ตึกจุล คิดว่าเราอยู่ที่มหาลัยกะจะชวนไปกินข้าว
แง้ๆๆๆๆเสียดายอ่ะ วันนี้ไม่ได้มหาลัย เลยไม่ได้เจอกันเลย
และที่เสียดายกว่านั้น...
พี่ชิน(แฟนกิ๊ฟท์)พาเพื่อนมาด้วย แง้ๆๆๆๆ ยิ่งเสียดายยยยเข้าไปใหญ่
(เสียดายอะไร คิดกันเอาเอง 555+)
แต่อย่างว่าล่ะ เราเองก็แค่ทำให้เรื่องทุกอย่างดูเป็นสิ่งสนุกสนาน เฮฮาปาจิงโกะ ไปแค่นั้นแหล่ะ
เอาเข้าจริงคงยังไม่อยากจะเปิดใจรับใครเข้ามาหรอก(พูดอย่างกับว่าคนอื่นจะชอบตัวเองอย่างนั้นแหล่ะเนอะ--')
ยังเสียใจ และไม่ลืมสักที....

ป.ล. เพลง 10 ข้อห้ามของเจนนี่ อัลบั้ม JNEโดนมากๆๆๆ
ฟังเพลง---> http://postjung.com/music-play.php?sd=0&id=4252

ไม่เดินไปตรงที่เดิม ที่ๆเราเคยเดินด้วยกัน
เพลงที่เคยให้ชั้น ไม่เก็บมันให้นึกถึงเธอ
รูปกี่ใบที่มี ตัดใจทิ้งมันกันละเมอ
เรื่องที่ทำให้เพ้อ ไม่เคยเผลอไปจำซักที

แต่ทำไมเหมือนความเจ็บยังฝังตัวอยู่ตรงนี้
ไม่ว่ากี่วิธี ก็ช่วยอะไรไม่ได้

ข้อห้ามอะไรก็ไม่ทำให้ลืมเธอ
กี่ครั้ง...ก็ยังมองเหม่อ
มีแต่เธอไหลเวียนในหัวใจ
เจ็บแบบนี้จะมีอีกนานไหม
ไม่รู้ชั้นต้องทำอะไร
อีกซักกี่ข้อห้าม ทำยังไงถึงจะลืม

ทุกๆเล่มที่เห็น บอกให้ทำอะไรก็ทำ
เตือนตัวเองซ้ำๆ อย่าไปหวังอะไรวุ่นวาย
นึกถึงเรื่องไม่ดี ที่เธอทำให้เคยเสียใจ
ทนต้องทนให้ไหว เลิกสงสารตัวเองซักที

พักนี้ขยันเข้ามาอัพบล๊อก เนื่องจากจิตฟุ้งซ่านขนาดหนัก...
ต้องเอาเรื่องต่างๆออกไปจากหัว ประมวลผลเป็นอักษรซะบ้าง หัวจะได้โล่งๆ
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้จริงๆอ๊ะป่าว?!

วันนี้ตื่นตอนประมาณเที่ยง
ทั้งๆที่สัญญากับแม่ไว้แล้วว่าจะลุกขึ้นมาช่วยแต่เช้า
แอบรู้สึกผิด(แป๊ปเดียว) แล้วก้มีอารมณ์เซ็ง+หงุดหงิดเรื่องความรู้สึกตัวเองขึ้นมาอีก
ทำอะไรดูจะขัดใจไปซะหมด
แอร์ก็มาเสียอีก เอาเข้าไป...
อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปสภา ลงมาเจอข้าวแบบวางไว้เย็นชืด
เลยหงุดหงิดมากๆ ทำหน้าตาทุเรศ+คำพูดไม่ดีใส่หม่าม้าไปเยอะเลยอ่ะ
ตอนหลังม้าพูดมาประโยคนึง แอบรู้สึกผิดมากมาย
เราหงุดหงิดเรื่องตัวเองแล้วมาใส่กับหม่าม้า แต่หม่าม้าก็ยังลุกขึ้นไปอุ่นน้ำแกง ซื้อข้าวร้อนๆมาให้
รู้สึกแย่กับตัวเองจัง... อยู่บ้านก็แสดงอารมณ์ออกมาโดยที่ไม่คิดถึงใจใคร
แต่พอออกไปข้างนอก ก็พยายามปั้นสีหน้า อารมณ์ความรู้สึกให้ออกมาดี เพราะกลัวคนอื่นไม่พอใจ
น่าเกลียดมากๆเลย เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้
........................................
ช่างมันๆ ครั้งหน้าทำให้ดีกว่านี้ละกัน ใส่ใจอารมณ์คนข้างตัวที่รักเรามากกว่าคนอื่นๆดีกว่า

กลับมาเรื่องชีวิตประจำวันต่อ...
ไปถึงสภาประมาณบ่ายสองครึ่ง วันนี้มีคนอยู่เต็มห้องเลย
เจอพี่ลิซ่า เลยเข้าไปช่วยจองห้องประชุม แล้วก็คุยเรื่องงานพิทักษ์สิทธิ์นิดหน่อย
หลังจากนั้นกิ๊ฟท์ก็โทรมาว่าอยู่ข้างล่างตึกจุล
ดีใจมากๆอ่ะ เพราะอยากจะระบายความรู้สึกกับเพื่อนที่สนิทๆมากๆเลย
เหมือนกับช่วงเวลานั้น ทำงานไปคุยยิ้มกับคนอื่นไปก็จริง
แต่ข้างในมันจะร้องให้ระเบิดออกมาให้ได้
เลยทิ้งงานที่จะต้องสะสางไว้ก่อน แล้วรีบลงไป
(คือรู้นะว่าทำตัวแบบนี้ไม่ดี แต่ถ้าทำอะไรไปโดยที่ใจว้าวุ่น ยังงัยก็คงทำออกมาไม่ดีอยู่ดี...)
ลงไปถึงเจอกิ๊ฟท์ คุยๆเล่าๆระบายๆออกมา
กิ๊ฟท์ก็คอยพูดคอยให้กำลังใจ ซาบซึ้งมากมายอ่ะ
จู่ๆมาแล้วก้ต้องมานั่งฟังเราเป็นทุกข์ระบายนู่นระบายนี้ เห็นใจกิ๊ฟท์มากมาย แต่กิ๊ฟท์ก็ไม่บ่นเลยอ่ะ
(เคยมีคนบอกว่า เราเป็นประเภทที่ต้องมีคนคอยsupport ทางด้านจิตใจ
ไม่ใช่ประเภทเก็บเรื่องต่างๆไว้คนเดียว ตัดสินใจเอง..)

หลังจากแม่กิ๊ฟท์มารับ เราก็ขึ้นไปทำงานต่อ
อยู่ถึงประมาณ 2 ทุ่มกว่าๆก็ออกมากินข้าวกันที่สามย่าน
อาหารทำนานมากๆ กว่าจะได้ ผ่านไปประมาณเกือบชั่วโมง
หลังจากนั้นแต่ละคนก็สวาปามไปด้วยความเร็ว 10 คำ/30 วินาที!

กลับมาบ้าน .....
แค่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็ใจแทบหล่น
ภาวนาขอให้เป็นเค้า ...แม้จะไม่มีทางเป็นจริงได้เลยก็ตาม

(วันนี้ทำไปอีกแล้ว ใช้โทรศัพท์คนอื่นโทรเข้าไป เพื่อจะดูว่าเค้าเปิดโทรศัพท์อยู่หรือเปล่า แล้วก็วาง..
แค่นั้น... แค่นั้นจริงๆ....)

ป.ล. แอร์เสีย อากาศก็ร้อนซะขนาดนี้ จะนอนยังไงล่ะเนี่ยยย~